می خواهم و می خواستمت تا نفسم بود
  می سوختم از حسرت و عشقِ تو بَسَم بود
   عشق تو بَسَم بود که این شعله بیدار
  روشنگرِ شبهای بلندِ قفسم بود
   آن بختِ گُریزنده دمی آمد و بگذشت  
 غم بود که پیوسته نفس در نفسم بود
   دست من و آغوش تو ! هیهات ! که یک عمر
   تنها نفسی با تو نشستن هوسم بود
   بالله که بجز یادِ تو ، گر هیچ کسم هست
  حاشا که به جز عشق تو گر هیچ کسم بود
  لب بسته و پر سوخته ، از کوی تو رفتم
  رفتم ، بخدا ، گر هوسم بود بَسَم بود !

فریدون مشیری